เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - ซุนเจียนผู้ซมซาน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังคงสลัวมัว
แสงแรกแห่งรุ่งอรุณเพิ่งเผยออกมา ซุนเจียนก็นำทหารชั้นยอดใต้สังกัดออกเดินทางอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าตรงสู่ด่านซื่อสุ่ย หวังจะเปิดฉากการศึกครั้งนี้ให้จงได้
เมื่อมาถึงหน้าด่าน ท้องฟ้าก็สว่างกระจ่างแจ้ง แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน
หูเจิ่นยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไกลออกไป ในใจลอบยินดี นอกด่าน ไม่เห็นธงรบอันเป็นเอกลักษณ์ของหลิวเย่าโบกสะบัด ราวกับโชคชะตากำลังยิ้มให้แก่ตน เขาเพ่งมองอย่างละเอียด เห็นเพียงกองทัพเบื้องล่าง แม้จะมีจำนวนคนมาก แต่ก็ไม่อาจซ่อนร่องรอยของการรวมพลอย่างเร่งรีบได้ ทหารบางคนดูเหนื่อยล้า อุปกรณ์ไม่พร้อมเพรียง เห็นได้ชัดว่าเป็นกองทัพที่รวบรวมมาอย่างกะทันหันและยังไม่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก