กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - จุดจบเซียนเปย (4)
รุ่งอรุณของวันที่สอง ดวงตะวันยังไม่ทันลอยพ้นขอบฟ้า ท้องนภาทิศบูรพาทอแสงสีขาวนวลประกายเงินดั่งท้องปลา
หลิวเย่าสวมเกราะสงครามสีทมิฬ ในมือกระชับทวนป้าหวังทำลายค่าย นำทัพทหารม้าฝีมือฉกาจสองหมื่นนายออกจากค่ายทหารด้วยตนเอง มุ่งหน้าตรงไปยังที่ตั้งค่ายของชาวเซียนเปย
เวลานี้ มวลเมฆทะมึนบดบังผืนฟ้า บรรยากาศมืดครึ้มอึมครึม ราวกับส่งสัญญาณเตือนว่าศึกใหญ่สะเทือนแผ่นดินกำลังจะอุบัติขึ้น
ทว่า สิ่งที่ชวนให้ประหลาดใจยิ่งนักก็คือ ฝ่ายเซียนเปยกลับสงบนิ่งไร้ความเคลื่อนไหว กระโจมของพวกเขาปิดสนิท ธงรบห้อยลู่ลง ประหนึ่งกำลังรอคอยสิ่งใดอยู่
ในใจของหลิวเย่าผุดความแคลงใจขึ้นมาสายหนึ่ง ทว่าเขายังคงนำทัพรุดหน้าต่อไปอย่างมั่นคง