Chapter 0227

ตอนที่ 227 ความว่างเปล่าภายในใจ

หยางเยว่ค่อย ๆ เงยหน้าที่ก้มต่ำขึ้นมา น้ำฝนตกลงบนแก้มอันน่าเวทนาของเธอ ไหลปนไปพร้อมกับคราบน้ำตา

เธอใช้ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้จ้องมองหลินอวี่อย่างแน่วแน่

“รุ่นพี่...คุณกับซ่งเทาสนิทกัน คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม...ฉันรู้สำนึกผิดแล้วจริงๆ...ต่อไปฉันจะเชื่อฟังเขาทุกอย่างเลย!”

เธอคว้ามือหลินอวี่ไว้ เหมือนคนกำลังจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้าย เหมือนคนที่แสวงหาทวยเทพและได้พบในที่สุด

“ความจริงซ่งเทาพูดกับฉันตลอดว่า คุณน่ะเป็นคนใจอ่อนและไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ถึงได้เชื่อฟังพ่อแม่และเพื่อนๆ”

หลินอวี่เอ่ยขึ้นเบาๆ

“แต่ผมกลับคิดว่า เป็นคุณต่างหากที่มีความคิดเป็นของตัวเองมากเกินไป”