กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 170 เด็กน้อยคงไม่อดตายหรอกมั้ง
ในห้องพักอยู่ครู่หนึ่ง หลินอวี่ตั้งใจว่าจะเริ่มลงมือเอง
เขาอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำแล้วออกจากห้องพักศิลปิน
แต่โถงทางเดินเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด หากถือเครื่องตรวจจับแม่มดหาน่าจะถูกมองว่าเป็นพวกโรคจิต
หลินอวี่ทำได้เพียงเดินสะเปะสะปะเหมือนแมลงวันหัวขาด
ค้นห้องที่มองเห็นจนหมด หากมีคนพบก็อ้างว่าหาห้องน้ำไม่เจอ
ในที่สุดเขาก็หาห้องน้ำเจอจนได้
หลินอวี่ถอนหายใจออกมา แม่มดบ้า ๆ นี่ไปอยู่ที่ไหนกันนะ?
เขาเงยหน้ามองกระจกในห้องน้ำ “ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้าห้องน้ำก่อนค่อยกลับไปละกัน”
เพิ่งจะก้าวเข้าห้องน้ำ หลินอวี่ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง เหมือนจะดังมาจากทางฝั่งห้องน้ำหญิง