Chapter 0114

ตอนที่ 114 แม่มดแห่งความเกียจคร้าน

หลินอวี่ซึ่งแกล้งหลับรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า คนข้างๆ กำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้รบกวนเขา

เมื่อเว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไว้มากพอแล้ว เธอก็ใช้มือสองข้างยันเตียงค่อยๆ ลุกขึ้น มือที่คล่องแคล่วสอดเข้าไปในเสื้อผ้าแล้วเลิกขึ้นไปด้านบน

ตึง—

เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกับผิวหนังดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบดูชัดเจนเป็นพิเศษ

หลินอวี่บ่นพึมพำในใจอย่างลับๆ ว่า

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีทางเป็นพวกหื่นกามหรอก ไม่อย่างนั้นอีกสามคนคงโดนฉันกินจนไม่เหลือซากไปนานแล้ว”

แต่เขาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เจียงหว่านทำไปนั้นมีจุดประสงค์อะไร

หรือว่าเป็นเพราะความเขินอาย เลยต้องแอบทำ?

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องปกติไม่ใช่หรือ!