กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 87 ความปรารถนาดั่งยาเร้าอารมณ์
สายลมที่พัดผ่านยามเปิดประตู ทำให้ปอยผมของเจียงเนี่ยนพริ้วไหว กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกพุดซ้อนโชยเข้าจมูกของหลินอวี่
ก่อนหน้านี้การแต่งตัวของเจียงเนี่ยนมักจะเป็นเสื้อยืดสีเทาดำสวมทับกางเกงยีนส์ตัวหลวมโคร่ง ผมก็มักจะรวบหางม้าหรือไม่ก็ทำผมทรงมารุโกะเฮดไว้
ให้ความรู้สึกดูมีอายุอยู่เสมอ ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่เขาและเจียงหว่านกลับมา เจียงเนี่ยนมักจะพูดประโยคหนึ่งว่า
“ไปล้างมือเตรียมกินข้าวได้แล้ว”
ความรู้สึกนี้ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เพิ่งรู้จักกันได้เดือนเดียว แต่แต่งงานกันไปแล้ว
เขากลับจากทำงานทุกวัน แวะรับน้องเมียกลับบ้านมาด้วย ภรรยาก็ทำกับข้าวกลางวันรอไว้แล้ว และเรียกพวกเขาอย่างสนิทสนมให้รีบมากินข้าว