กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 25 ผมทำไปเพื่อกอบกู้โลก
หลินอวี่อยู่ในห้องนั่งเล่น สายตามองชุดสาวใช้และถุงน่องสีขาวในมือพลางทุบขาตัวเองอย่างแรง
“ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าจะเว้นระยะห่างจากเฉินชิงเฉี่ยน”
“ทำไมถึงไปบ้านเขาอีกจนได้!”
“แล้วก็แกด้วย!”
เขาฟาดมือซ้ายตัวเองไปหนึ่งที “ไอ้ของไร้ค่า ขามันน่าลูบขนาดนั้นเลยหรือไง พอจับแล้วถึงเอาลงไม่ได้!”
ขาและมือตอบเลี่ยง: “พวกเราไม่ผิดหรอก ทั้งหมดเป็นเพราะคุณหนูใหญ่เย้ายวนเกินไปต่างหาก”
เรื่องนี้จะโทษมือและขาของหลินอวี่ไม่ได้จริงๆ
ขาขาวๆ ของเฉินชิงเฉี่ยนมันน่าสัมผัสจริงๆ