กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 23 ครอบครัว
เวินชิงผลักประตูบานใหญ่ออกเบา ๆ ภายในห้องมืดสนิท เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเต้น
เธอหยิบมือถือออกมา ใช้แสงไฟสลัวส่องทางเดินเข้าที่มืดมิด ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้อง
เธอปิดประตูเบา ๆ เปลี่ยนรองเท้าแตะ แล้วเดินผ่านห้องนั่งเล่นอย่างช้า ๆ ไปยังห้องอาหาร
บนโต๊ะอาหารไร้ซึ่งฝุ่นผง โต๊ะที่ทำจากหินอ่อนสะท้อนแสงไฟจากมือถือออกมา
ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านมุ้งลวดหน้าต่าง เล็ดลอดผ่านคอเสื้อและขากางเกงเข้าสู่ร่างกายของเวินชิง
ร่างกายของเวินชิงสั่นไหว เธอสะท้านเฮือกไปทั้งตัว
เธอหันหลังเดินเข้าครัวข้าง ๆ ในกระทะเหล็กยังมีเศษอาหารหลงเหลืออยู่ น้ำมันที่ก้นกระทะสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวับ
ภายในครัวยังพอได้กลิ่นพริกฉุนกึก ในถังขยะมีใบผักกาดที่เน่าเสียทิ้งไว้อยู่