Chapter 0020

ตอนที่ 20 แม่มดแห่งความตะกละ

โรงอาหาร

เวินชิงฉวยโอกาสตอนที่ยังไม่มีนักศึกษามาซื้อข้าว แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง

ห่างจากเลิกเรียนช่วงเที่ยงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว

เวลานี้ถือว่าเลยช่วงเวลาอาหารไปแล้ว ทุกช่องจำหน่ายอาหารในโรงอาหารจึงไม่ยุ่งนัก

เวินชิงเขย่งเท้า ชะโงกหน้ามองไปทางประตูโรงอาหาร

“เสี่ยวเวิน เธอหาแฟนอยู่เหรอ”

คนที่พูดคือเถ้าแก่เนี้ยประจำร้าน ซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนอายุ 50 ปี

ผมสั้น รูปร่างค่อนข้างท้วม ใบหน้าสวมหน้ากากอนามัยแบบใส เวลาหัวเราะดูใจดีเป็นกันเอง

เวินชิงละสายตากลับมา รีบส่ายหัว “ไม่ใช่ค่ะ”