กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 49: คู่ต่อสู้ต้องสูสีกันถึงจะเรียกว่าคู่แข่ง ส่วนฉัน……
“ฉันตายแล้วเหรอ?”
“จังหวะนี้ฉันตายเนี่ยนะ?!”
“ทำไมกัน?”
อู๋เหนี่ยนหน้าดำคร่ำเครียด ก่อนทุบโต๊ะดังปัง เขารู้สึกแย่สุด ๆ แผนล่าที่คิดว่าสมบูรณ์แบบที่สุดของตัวเอง กลับกลายเป็นกับดักชั้นเลวในสายตาอู๋สือซาน
ฉากสวนกลับอย่างมั่นใจและสบาย ๆ ของอู๋สือซาน ราวกับมีใครใช้แส้ฟาดซ้ำลงบนความหยิ่งผยองและศักดิ์ศรีที่แตกร้าวของอู๋เหนี่ยน
เหมือนกำลังสอนการเล่นทั้งรุกและรับอยู่ฝ่ายเดียว!
อู๋สือซานกำลังพูดกับเขาว่า: ดูให้ดีนะ จิ้งต้องเล่นแบบนี้
“ไม่เป็นไร ยังมีโอกาส!”
“ป่าของฉันเคลียร์หมดแล้ว เขาทำอะไรได้ไม่มากหรอก”