บทที่ 25: แล้วทำไมฉันต้องหลบคมเขาด้วย?

บทที่ 25: แล้วทำไมฉันต้องหลบคมเขาด้วย?

“ฉัน ฉัน…”

หลี่ว์เต๋อหัวอยู่ในอาการมึนงงไปทั้งตัว ขยับมุมปากไปมาเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก

เขาแค่อยากวางท่าเท่านั้นเอง!

พอใช้ทลายทัพ ความเสียหายก็ระเบิดทันที

พอใช้ดาบเลื่องชื่อ เกมก็จบ!

จากนั้นก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมา ตั้งใจจะพูดตามอู๋สือซานสักประโยคว่า “การวางท่า” แบบนี้มันเท่เกินไปแล้ว!

แต่ทำไมผลลัพธ์ถึงไม่เหมือนที่คิดไว้เลยล่ะ?

บทมันไม่ได้เขียนไว้แบบนี้นี่?

“หลี่ว์เต๋อหัว แบกได้จริงๆ!”