กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพิ่งกลับถึงลานบ้านเล็ก พอเดินเข้าห้องรับแขก ลี่อวิ๋นซีก็สูดจมูกสองสามครั้ง จากนั้นลุกขึ้นมาดมตัวเจียงหยางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“นายมีอะไรอยู่บนตัว? ทำไมถึงหอมขนาดนี้?” ลี่อวิ๋นซีถามอย่างสงสัย
เวรเอ๊ย! เธอมีจมูกสุนัขหรือไง?
“โอสถวิเศษยาทิพย์” ขณะพูด เจียงหยางก็หยิบกล่องไม้สีเทาอมเขียวออกมาจากอกเสื้อ
“หอมจังเลย! นี่ไม้ชนิดไหนกัน?” ลี่อวิ๋นซีสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอดอย่างละโมบ พลันรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น สบายตัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้