กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เยี่ยนเฉามองหรงหลิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็มองปลาบินอีกครั้ง
ความหมายของเขาชัดเจนมาก เขาไม่มีหน้าที่ต้องช่วยชีวิตใคร แต่ถ้าปลาบินบอกว่าจะช่วย เขาก็พอจะพาคนไปได้สักคนอย่างฝืนใจ
“เอ่อ... ยอดฝีมือ งั้นพาเธอไปด้วยดีไหม?”
ปลาบินไม่ใช่คนดีจนโง่ เพียงแต่ตอนที่หรงหลิงโยนตัวเขาเข้าไปในกองไฟที่จวี้ซาน เธอเป็นคนดึงเขาไว้ครั้งหนึ่ง เขาขอให้เยี่ยนเฉาช่วยเธอสักครั้ง เท่านี้ก็ถือว่าหายกัน
เยี่ยนเฉาไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าแล้วหลับตาครุ่นคิด
หรงหลิงดีใจขึ้นมาทันที ก่อนขยับเข้าใกล้ทั้งสองคนอีกเล็กน้อย เครื่องสำอางบางเบาบนใบหน้าและดวงตางดงามราวสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ทำให้เธอดูโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางสายฝน