กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงซวี่เฉินยังคงนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้รถเข็นอย่างเงียบเชียบ แววตาดูเฉื่อยชาคล้ายกับยังไม่ตื่นดี
เขาเหลือบเปลือกตาขึ้นมองศาสตราจารย์ฉินเป็นระยะ
มีเพียงมือข้างหนึ่งที่ซีดขาวจนเห็นข้อนิ้วชัดเจนซึ่งกำลังกำที่วางแขนของเก้าอี้รถเข็นไว้แน่นเท่านั้นที่ทรยศต่อความตึงเครียดภายในใจของเขา