กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดวงตาสีดำสนิทดุจน้ำหมึกอันลึกล้ำของลู่หลินปรายมองเขาอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
"เธอเป็นอย่างไรบ้าง"
"ไม่ค่อยดีเท่าไร" ฉีลั่วยักไหล่ ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งหันหน้าเข้าหาเขา สองมือวางพาดไว้บนพนักพิง
"นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเธอเป็นเด็กสาวที่อวบนิดๆ วันนี้พอฉันเห็นเธอเข้าแทบจำไม่ได้เลย ผอมกะหร่องเป็นท่อนไผ่ไปแล้ว"
"ฉันเดาว่าสองสามวันนี้เธอคงจะเสียใจมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ"