กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"มี่เค่อบอกว่าคุณบาดเจ็บ"
เสิ่นจี้ยืนอยู่ที่ปลายเตียง ชำเลืองมองข้อเท้าที่พันด้วยผ้ากอซของซ่งจิ้งอีก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นสายตาอ่อนโยนก็เลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ
"ทำไมถึงไม่บอกผมล่ะครับ"
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกของการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน
ราวกับว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ซ่งจิ้งอีก็ควรจะต้องบอกเขาทุกเรื่อง