บทที่ 947 วินาทีที่ชะตากรรมเลือนหาย

บทที่ 948 วินาทีที่ชะตากรรมเลือนหาย

ชะตากรรมที่เคยอยู่เหนือทุกสรรพสิ่งและรอบรู้ทุกประการ เผยให้เห็นอีกด้านหนึ่งต่อหน้ามวลมนุษย์ มันไม่ใช่ผู้คุมกฎที่มีเหตุผลอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เป็นสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัวจนไม่อาจบรรยายได้

ร่างกายของมันเต็มไปด้วยความเสียดายที่ตายไปแล้ว เส้นด้ายแห่งโชคชะตานับไม่ถ้วนดูราวกับเมือกที่ไหลซึมออกมาจากท้องปลา หมอกสีดำพวยพุ่ง ทุกครั้งที่มันหายใจ ความสิ้นหวังจะแผ่ขยายออกไป

แรงอธิษฐานย้อนกลับมาทำร้ายตัวมันเอง ท่ามกลางสิ่งที่ถูกกำหนดและหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมล็ดพันธุ์แห่งความเน่าเฟะเริ่มหยั่งรากและแตกหน่อ

ศรัทธาพังทลาย โซ่ตรวนสีทองที่เป็นสัญลักษณ์ของระเบียบเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป งอกออกมาเป็นมือมนุษย์ทีละส่วน และผลิบานเป็นดอกไม้ที่ดูประหลาดพิกล