บทที่ 944 ผู้ไร้ชะตา

บทที่ 945 ผู้ไร้ชะตา

“ความทรงจำที่เคยฝากไว้กับเธอ ฉันจะลบมันทิ้งให้หมด”

“เฝ้ารอวันที่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอจะไม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย”

“คงไม่มีทางเข้าใกล้เธอได้อีกต่อไปแล้ว”

เมื่อบุคคลในฝันเลือนหายไป กฎเกณฑ์แห่งความฝันของเกาหมิ่งและพลังบางอย่างที่ชะตากรรมยึดกุมไว้ก็ถูกฝังกลบไปพร้อมกัน

สุดท้าย สิ่งที่เปิดประตูเดินออกมามีเพียงวิญญาณที่บางเบาดุจปีกจักจั่น เขากำมีดไร้คมเล่มหนึ่งไว้ในมือ ฝ่าฟันอุปสรรคชั้นแล้วชั้นเล่า พุ่งเข้าทิ่มแทงดวงตาของชะตากรรม แสงมีดอันเจิดจ้าทะลวงผ่านดวงตาของชะตากรรมดวงนั้นจนมิด!

เส้นด้ายแห่งโชคชะตาจำนวนนับไม่ถ้วนในทะเลเมฆสูญเสียการควบคุม ร่างของคนที่เกาหมิ่งคุ้นเคยปรากฏขึ้นแล้วดับสูญไปทีละคน แตกสลายไปต่อหน้าต่อตาเกาหมิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า