บทที่ 935 ข้าจะไปเคาะประตูบานสุดท้าย

บทที่ 936 ข้าจะไปเคาะประตูบานสุดท้าย

“นักพยากรณ์ฝังกลบตัวเอง เพื่อมอบความหมายให้แก่ความว่างเปล่า ทว่าต่อให้เราพยายามใช้กฎแห่งความว่างเปล่า ก็ยังยากที่จะทำร้ายต้นไม้แห่งโชคชะตาได้” ลู่จ้างสวมหน้ากากกระดาษกลับเข้าไปอีกครั้ง จิตวิญญาณของพวกเขาเชื่อมต่อเข้ากับสุสานขนาดใหญ่นั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เป็นไปได้อย่างไร? ทั้งกฎแห่งเรื่องเล่าสยองขวัญและกฎแห่งความฝันต่างก็สามารถตัดเส้นใบของโชคชะตาได้อย่างง่ายดาย กฎแห่งความว่างเปล่าซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสามกฎเช่นกัน ก็น่าจะทำได้ไม่ใช่หรือ” เกาหมิ่งถามด้วยความสงสัย