บทที่ 904 ใบไม้ใบแรกที่กลายเป็นสีเลือด

บทที่ 905 ใบไม้ใบแรกที่กลายเป็นสีเลือด

เกาหมิ่งไม่ได้หยุดฝีเท้า เขายืนอยู่บนลวดลายเมืองเลือดฮั่นไห่ ดวงตาจับจ้องมองหมอลู่เขม็ง

แตกต่างจากเมื่อสี่ปีก่อน เกาหมิ่งในตอนนี้ แม้จะไม่มีเซียนเลือดเนื้อคอยช่วยเหลือ ก็ไม่ใช่หุ่นเชิดที่ใครจะบงการได้อีกต่อไป

"ตอนที่เจ้าได้เป็นเจ้าแห่งเมืองเลือด ข้าก็เคยบอกเจ้าแล้วว่าเราไม่ใช่ศัตรูกัน" หมอลู่ไม่ค่อยพูด แต่ดูเหมือนจะยกเว้นเกาหมิ่ง "ความเจ็บปวดที่เจ้าต้องเผชิญ ข้าตั้งใจจะเก็บไว้ให้ตัวเองตั้งแต่แรก"

เมื่อเห็นเกาหมิ่งไม่ตอบ หมอลู่ก็พูดต่อ "ในโลกแห่งความว่างเปล่า เจ้ากักขังสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาไว้ได้สี่ปี แม้ข้าจะไม่ยอมรับ แต่เจ้าก็ทำได้ดีกว่าข้ามากทีเดียว"