บทที่ 900 โลกมนุษย์ของฉัน

บทที่ 901 โลกมนุษย์ของฉัน

บางครั้งเกาหมิ่งก็รู้สึกว่าโลกใบนี้เป็นเหมือน "อาการเพ้อคลั่ง" ขนาดมหึมา คนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนชั่วร้ายที่สุดกลับมีจิตใจสดใสและอบอุ่น ถึงขั้นสามารถฉุดรั้งวิญญาณร้ายให้กลับใจได้ ในขณะที่คนที่มีบุคลิกอ่อนโยนน่าทะนุถนอม กลับซ่อนคมมีดที่แหลมคมที่สุดและจิตสังหารที่เย็นเยียบที่สุดในโลกเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ เมื่อหันกลับมามองตัวเอง เขาที่เป็นเพียงคนธรรมดาที่สุดในบรรดาโลกมนุษย์นับไม่ถ้วน ในอดีตและอนาคตที่นับไม่ถ้วน กลับกลายเป็นเจ้าแห่งเมืองเลือดไปเสียได้

"เจ้าแห่งเมืองเลือดซินฮู่ผู้นั้นไปที่โลกแห่งความเป็นจริงเพียงลำพัง เขาจะเป็นอะไรไหม..." เกาหมิ่งอดกังวลไม่ได้ เขารู้ดีว่าเจ้าแห่งเมืองเลือดต้องเผชิญกับข้อจำกัดมหาศาลเมื่ออยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง