บทที่ 886 ไม่อาจสังเกตการณ์

ตอนที่ 887 ไม่อาจสังเกตการณ์

“ทุ่มสุดกำลังช่วยชีวิตเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เงินน่ะฉันมีถมไป” เซี่ยหยางเองก็รู้ดีว่าความหวังนั้นริบหรี่เหลือเกิน เหล่าเจ้าแห่งเมืองเลือดในโลกแห่งความเพ้อคลั่งนั้นไม่มีทางถูกฆ่าตายได้จริง พวกมันทำได้เพียงใช้พลังของตัวเองส่งผลกระทบต่อกันและกัน และสิ่งที่รับมือยากที่สุดในบรรดานั้นก็คือความว่างเปล่าที่ไร้ตัวตนนี้

“พ่อส่งฉันมาแบบตัวต่อตัวเพื่อคอยจับตาดูคุณโดยเฉพาะ ครั้งหน้าที่จะได้พบกัน ไม่รู้ว่าจะต้องเป็นช่วงเวลาไหนอีก”

เซี่ยหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปยังหมายเลขหนึ่ง เนื้อหาสั้นกุดมีเพียงสามคำว่า ‘คลาดกันแล้ว’