บทที่ 834 เซ็นโบกุและผู้คน

บทที่ 835 เซ็นโบกุและผู้คน

ท้องฟ้ายามค่ำคืนกลายเป็นฉากหลังของป่า แสงจันทร์สาดส่องลงสู่โอบกอดของต้นไม้ แสงดาวประดับประดาอยู่ตามช่องว่างระหว่างกิ่งก้าน แม้จะไม่ได้กลิ่นหอมของพืชพรรณ แต่ก็เงียบสงบและร่มเย็น

หมอเกาปัดผมสีดำที่ห้อยระย้าออก เขามองไม่ชัดว่าแสงที่สว่างไสวอยู่ไกลๆ นั้นคือหิ่งห้อย หรือดวงตาที่กำลังจ้องมอง

“ผมรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา”

“แอบมองม้าตัวหนึ่งเนี่ยนะ?”

หลังจากเดินลึกเข้าไปหลายสิบเมตร หมอเกาก็พบว่า “ต้นไม้” ทั้งหมดเอียงไปในทิศทางเดียวกัน ราวกับมีบางสิ่งกำลังดึงดูดพวกมันอยู่