บทที่ 821 นายมันอัจฉริยะจริง ๆ

บทที่ 822 นายมันอัจฉริยะจริง ๆ

เมื่อไป๋เซียวเห็นว่าคนที่เข้ามาใกล้คือเกาหมิ่ง เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาก็คลายลงในที่สุด ตราประทับผีบนร่างกายสลายไปจนหมดสิ้น และเขาก็ทรุดตัวลงในศูนย์กิจกรรมผู้สูงอายุที่เต็มไปด้วยกระถางดอกไม้

“ชื่อพวกนี้บนตัวนายคือ…คำสาปเหรอ?” เกาหมิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใกล้ ตราประทับผีที่สำนักงานสืบสวนประทับไว้บนตัวไป๋เซียวถูกแทนที่ด้วยพลังอีกชนิดหนึ่ง ชื่อสีดำแต่ละชื่อแผ่ความอาฆาตแค้นออกมาอย่างลึกซึ้ง ทำให้เกาหมิ่งนึกถึงประสบการณ์เลวร้ายในศาลเจ้าเงา “เบอร์สองล่ะ? เขามีเจตจำนงของเมืองเลือดคุ้มครองอยู่ ทำไมถึงยังบาดเจ็บหนักขนาดนี้?”

เกาหมิ่งเป็นคนหวงลูกน้องมาก เขาเตรียมที่จะลงมือขุดเบอร์สองออกมาสอบถามให้ชัดเจน