บทที่ 816 อัดอั้นมานานเหลือเกิน

บทที่ 817 อัดอั้นมานานเหลือเกิน

“เสินลั่ว?”

เกาหมิ่งรู้สึกถึงลางสังหรณ์ใจที่ไม่ดีนัก แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าความไม่สบายใจนี้มาจากไหน “หรือว่าเป็นเพราะการจับจ้องของชะตากรรมกันนะ?”

“กลับมาแล้ว! กลับมาก็ดีแล้ว!” ชายหนุ่มที่ถูกโซ่ตรวนแห่งคำสาปพันธนาการไว้ตื่นเต้นจนพูดจาวกวน “ในช่วงที่พวกคุณไม่อยู่ ตัวตนระดับไม่อาจกล่าวถึงพวกนั้นฆ่าคนไปมากมาย ทั้งผีร้าย ทั้งผู้เล่น พวกมันไม่เว้นใครเลยสักคน พวกมันเป็นแค่กลุ่มสัตว์เดรัจฉานที่บ้าคลั่ง!”

“แล้วทำไมพวกมันถึงปล่อยนายไป?” เกาหมิ่งขมวดคิ้ว ขณะที่เขาย้อนรอยความทรงจำของผู้กอบกู้ ในตำแหน่งที่ควรจะเป็นศาลเจ้าของผู้กอบกู้ กลับมีคนคนหนึ่งถูกคุมขังอยู่แทน