บทที่ 808 กล่องดำ

บทที่ 809 กล่องดำ

พื้นผิวของมันเรียบเนียนไร้รอยยับย่น สีดำสนิทนั้นเป็นเฉดสีที่เกาหมิ่งไม่เคยพบเห็นมาก่อน

มันต่างจากความลึกสุดหยั่งของท้องฟ้ายามค่ำคืน และไม่มีความชั่วร้ายเหมือนศาลเจ้าแห่งความมืด มันดูราวกับเป็นตัวแทนของความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัด ความเงียบงันถึงขีดสุด และเป็นสีพื้นหลังที่เป็นนิรันดร์

“สมองกลอัจฉริยะของเมืองอัจฉริยะซินฮู่ อยู่ในกล่องใบนี้งั้นหรือ?”

เกาหมิ่งดึงเอาสิ่งมีชีวิตทุกอย่างในตึกนี้เข้าสู่โลกแห่งความฝัน แม้แต่หนูในท่อระบายน้ำยังกำลังฝันหวานว่าได้รังแกแมว แต่เขาก็ยังรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนจับจ้องอยู่

“เป็นเจ้าที่กำลังมองข้าอยู่สินะ”