บทที่ 762 ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 763 ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว

เสียงสัญญาณเตือนก่อนที่ประตูรถไฟใต้ดินจะปิดดังขึ้น บาทหลวงไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องรีบก้าวลงไปก่อน ส่วนเกาหมิ่งดึงตัวฉือเนี่ยนกลับมาให้นั่งลงข้างๆ ตน

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

ไฟสีแดงบนชานชาลาสว่างวาบ หญิงสาวคนหนึ่งจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยก้าวขึ้นมาบนรถไฟ ทันทีที่พวกเธอปรากฏตัว กลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลอยู่ในตู้โดยสารก็มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ

เสียงประกาศสถานีก็ไม่ฟังดูน่าขนลุกอีกต่อไป มันกลับมาเป็นปกติ หากไม่นับว่าที่นี่ไม่มีแสงสว่างเลย ที่นี่ก็ดูเหมือนตู้รถไฟใต้ดินธรรมดาๆ ทั่วไป

“คุณพ่อ!”