บทที่ 741 คือความมืด คือฉัน

บทที่ 742: คือความมืด คือฉัน

ใบหน้าซึ่งเดิมปรากฏอยู่เพียงในเครื่องบันทึกภารกิจ ได้เข้าครอบครองหน้าจอทั้งหมดในสถานีตรวจสอบเกือบจะในทันที ไม่ว่าคนขับรถจะมองไปทางใด ก็จะสบตากับใบหน้านั้น

"โรคบ้า! พวกมันบอกว่าโรคบ้ามาแล้ว! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

มันช่างไร้หนทางเหลือเกิน ก่อนหน้านี้คนขับรถมองไม่เห็นและหวาดกลัวความมืด แต่ตอนนี้เมื่อเขามองเห็น เขากลับรู้สึกเสียใจอย่างมาก สู้ตายไปโดยไม่รู้อะไรเลยยังจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนทรมานน้อยลง

สถานีตรวจสอบไม่ใหญ่มาก เครื่องมือที่ควรจะถูกทิ้งร้างกลับถูกเปิดใช้งานทั้งหมด แสงสีแดงจากไฟแสดงสถานะส่องให้ใบหน้าของผู้หญิงดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นดูเหมือนกำลังจะบีบตัวออกมาจากหน้าจอทีละน้อย