บทที่ 738 โรคคลุ้มคลั่ง

บทที่ 739 โรคคลุ้มคลั่ง

ปลาประหลาดตัวยาวเท่าแขนผู้ใหญ่ถูกรุมทึ้งจนหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ในจานเหลือเพียงก้างปลาที่ถูกแทะจนสะอาดหมดจด เด็กๆ ที่โตกว่าหน่อยเริ่มแย่งชิงหัวปลาหน้าตาน่าเกลียดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“พวกเจ้าคงรู้สึกว่าที่นี่สกปรกสินะ นั่นเป็นเพราะพวกเจ้ายังไม่ชินกับความมืด ยังไม่มีดวงตาที่มองเห็นในความมืดได้” พ่อครัวใช้มือซ้ายที่เปรอะเปื้อนถือแผ่นเหล็กเล็กๆ บนนั้นมีลูกตาปลาสองลูกวางอยู่ เขาใช้มือขวาหยิบลูกตาปลาขึ้นมาอย่างทะนุถนอมแล้วค่อยๆ ใส่เข้าปาก สีหน้าดูเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังเสพสุข

คนขับรถทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาชักเชือกที่ผูกไว้แล้วก้มลงอาเจียนอยู่ริมแม่น้ำใต้ดิน