บทที่ 730 ความเงียบ

บทที่ 731: ความเงียบ

“ภาพถ่ายทุกใบคือเผด็จการอันอ่อนโยนต่อช่วงเวลาที่ล่วงลับ” ผู้ถ่ายภาพสามารถใช้มุมมองส่วนตัวอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อหยุดยั้งความทรงจำเหล่านั้นไว้ และเมื่อใดที่เราขลาดกลัวจนเลือกที่จะลืมเลือน ภาพถ่ายเหล่านั้นก็จะยังคงแบกรับบาปแทนเราต่อไป

เกาหมิ่งเดินเข้าไปในห้องมืด แสงจากภายนอกหยุดลงที่เงาของเขา

บนโต๊ะเบื้องหน้ามีเทอร์โมมิเตอร์ บีกเกอร์สองสามใบ กระบอกตวง และที่หนีบสำหรับล้างฟิล์มโดยเฉพาะ เหนือศีรษะมีเชือกเส้นเล็กยาวแขวนเรียงรายอยู่ และบนผนังที่ไกลออกไปมีภาพถ่ายแปะอยู่มากมาย