บทที่ 717 เมืองในสายตาของเด็ก

บทที่ 718 เมืองในสายตาของเด็ก

คำพูดของเด็กนั้นเรียบง่ายและไร้เดียงสา แต่ก็เพราะความเรียบง่ายนั้นเองที่ทำให้เกิดความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่มีการปรุงแต่ง

"เป็นไปไม่ได้ พวกมันไม่มีทางปรากฏตัวในเวลากลางวัน"

"แม่ครับ พวกมันอยู่ข้างหลังแม่"

"หุบปาก! หุบปาก! อย่าพูดอีก!"

จานข้าวถูกปัดคว่ำ ไหล่ของหมายเลข 031 สั่นเทาเล็กน้อย

"แม่ครับ..." อวี้ฮุยไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงเป็นแบบนี้

"ไปกันเถอะ เราไปที่อื่นกัน แม่จะพาไปที่ที่พวกมันไม่มีวันหาลูกเจอ"

"แต่ผมอยากเล่นกับพวกมัน ผมไม่เคยมีเพื่อนเลยตั้งแต่เด็ก"

"ถ้าอยู่กับพวกมัน ลูกจะไม่มีวันกลับมาได้อีก และลูกก็จะกลายเป็นเหมือนพวกมัน"