บทที่ 680 ผีความฝันเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับอนุญาตให้ดำรงอยู่

บทที่ 681 ผีความฝันเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับอนุญาตให้ดำรงอยู่

แสงไฟภายในช่องทางเดินเริ่มกะพริบถี่ๆ เสียงกรีดร้องดังระงมมาจากห้องทดลองทั้งสองฝั่ง พร้อมกับที่วัตถุผิดปกติหลากหลายชนิดบิดเบี้ยวเสียรูปไป

ตราประทับผีบนทางเดินตรงหน้าเกาหมิ่งเริ่มไหลเวียนและค่อยๆ กลายเป็นภาพลวงตา แม้พวกเขาจะยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังเคลื่อนเข้าใกล้จุดหมายบางอย่างอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าบังเกอร์ขนาดมหึมาแห่งนี้คือร่างกายของใครบางคน ที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ตามใจนึก

“ดูท่าทางท่านผู้อำนวยการจะรอไม่ไหวแล้วสินะ”