บทที่ 671 ขอบใจนะ แต่ฉันไม่อยากเป็นคน

บทที่ 672 ขอบใจนะ แต่ฉันไม่อยากเป็นคน

“ช่วยระวังคำพูดหน่อยเถอะ เป็นเพราะฉันเอาตัวเข้าเสี่ยงต่างหาก นายถึงมีโอกาสได้ครอบครองร่างเนื้อนี้” เกาหมิ่งกวาดสายตามองห้องทำงานของเกาหยุน ที่นี่เรียบง่ายเกินไป ราวกับสำนักงานเขต ทุกอย่างในห้องถูกจัดวางไว้เพื่อการทำงานเท่านั้น

“เราสองคนร่วมมือกันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว จะมาถือสาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ไปทำไม?” ประธานสภานักเรียนเดินมาที่ข้างโต๊ะ ด้านหลังของเขามีแผนที่เมืองฮั่นไห่ขนาดใหญ่แขวนอยู่ บนนั้นเต็มไปด้วยเครื่องหมายกำกับมากมาย “หรือว่านายยังโกรธฉันอยู่ ที่ไม่ได้เข้าไปในหมอกดำพร้อมกับนาย?”