บทที่ 661 อาการเพ้อคลั่ง

บทที่ 662 อาการเพ้อคลั่ง

เกาหมิ่งและหมายเลขสองต่างไม่เข้าใจว่าเงาร่างนั้นเกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา คำสาปที่ระเบิดออกมาในชั่วพริบตาเมื่อครู่ได้ระเหยทะเลหมอกไปเป็นวงกว้าง หากการโจมตีนั้นพุ่งเป้าไปที่สิ่งมีชีวิตจริงๆ เกรงว่าแม้แต่เศษกระดูกของเป้าหมายก็คงไม่เหลือ

โทรศัพท์มือถือที่ใช้มานานคงไม่มีวันได้คืนมาแล้ว ต่อให้เงาร่างนั้นจะคืนให้ เกาหมิ่งก็ไม่กล้าใช้อีกต่อไป เพราะของชิ้นนั้นแปดเปื้อนไปด้วยคำสาปมากกว่าที่เขาเคยพบเจอมาตลอดครึ่งชีวิตเสียอีก

เสียงเพลงวาฬดังก้องอยู่ในโลกส่วนลึก รูปปั้นดินเผาเด็กน้อยบนเกาะร้างปรากฏขึ้นแล้วแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนว่าความเป็นมนุษย์และเจตนาร้ายภายในจิตใจของเงาร่างกำลังต่อสู้กันเอง