บทที่ 631 เจ้าของร้านที่น่าเคารพ

บทที่ 632 เจ้าของร้านที่น่าเคารพ

“มาที่หลังประตูของฉันงั้นหรือ?”

ทุกตัวอักษรบนหน้าจอโทรศัพท์แผ่ซ่านไปด้วยความดุร้ายและอาฆาตมาดร้าย เพียงแค่เหลือบมองก็ทำให้รู้สึกเย็นสันหลังวาบ ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะถูกมือเลือดที่ก่อตัวขึ้นจากตัวอักษรเหล่านั้นกลืนกินเข้าไป

ในโลกที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกดำมีเมืองเลือดอยู่สิบสามแห่ง เกาหมิ่งสงสัยว่าเจ้าของร้านลึกลับคนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับเมืองเลือดแห่งใดแห่งหนึ่ง เขาจึงอยากจะสื่อสารกับอีกฝ่าย แต่ในตอนนี้เขากลับต้องขมวดคิ้ว

พูดตามตรง หากใครก็ตามเห็นข้อความเลือดปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ก็คงไม่มีใครเลือกที่จะตอบรับคำเชิญนั้น