บทที่ 626 เบาะแสของหมายเลขสอง

บทที่ 627 เบาะแสของหมายเลขสอง

“ฉันตายไปนานแล้วงั้นเหรอ?” เกาหมิ่งหัวเราะหึในลำคอ เขาทำท่าจะเอ่ยปากตอบ แต่ความคิดมากมายกลับแล่นเข้ามาในหัวเสียก่อน

เขาเคยตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งเขาก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ ดังนั้นเขาเองก็ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี

“มีชีวิตอยู่แล้วยังไง? ตายไปแล้วจะเป็นอะไร? สิ่งสำคัญคือตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว” ตราประทับผีเมืองเลือดบนตัวเกาหมิ่งส่องประกายเจิดจ้าบาดตา “ฉันพาพวกเขากลับมาด้วยกันแล้ว”

ฟู่ซูยืดคอเถียง “พวกแกไม่มีทางออกมาได้หรอก เมืองนั้นถูกลืมเลือนไว้ในส่วนลึกของหมอกดำ และถูกเฝ้าดูโดยตัวตนที่ไม่อาจกล่าวถึง”