บทที่ 611 “คนเป็น” เพียงหนึ่งเดียวในเมืองเลือด

ตอนที่ 612 “คนเป็น” เพียงหนึ่งเดียวในเมืองเลือด

“ไม่เห็นจำเป็นต้องพาฉันมาด้วยเลย”

บาดแผลของเกาหมิ่งถูกกระชากจนฉีกขาด เขาทิ้งตัวลงบนหลังของกวาง ในขณะที่รอยสักเลือดบนร่างเริ่มไหลเวียน ราวกับมีสมบัติล้ำค่ากำลังถือกำเนิดขึ้น

แสงรัศมีภายในร่างกายถูกขับไล่ออกไปจนหมดสิ้น ผิวหนังทุกตารางนิ้วของเกาหมิ่งถูกรอยสักเมืองเลือดเข้าครอบครอง ดูเหมือนว่าเขาจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเมืองเลือดแห่งนี้ไปเสียแล้ว