บทที่ 592 เทียนมงคล

บทที่ 593 เทียนมงคล

“เมิ่งซื่อบอกว่าฉันจำชื่อตัวเองไม่ได้ แถมยังบอกว่าฉันถูกสับเปลี่ยนตัว แต่ฉันจำได้แม่นว่าตัวเองเป็นใคร ส่วนเรื่องชื่อนั้น...”

ลึกลงไปในห้วงความคิดมีเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้น เกาหมิ่งจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนพูด แต่เสียงนั้นดูเหมือนจะเคยบอกเขาว่า ‘เกาหมิ่ง’ ไม่ใช่ชื่อของเขา

“เจ้านั่นไม่ได้จงใจหลอกฉัน”

เกี่ยวกับชื่อของตัวเอง เกาหมิ่งไม่ได้มีความทรงจำอะไรมากนัก การถูกเรียกว่าเกาหมิ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและเป็นไปตามธรรมชาติ

“หมอลู่ในโรงพยาบาลบอกว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า แต่ในฝันร้ายฉันจำได้ชัดเจนว่าพ่อแม่มีตัวตนอยู่จริง ชื่อเกาหมิ่งนี้พวกเขาเป็นคนตั้งให้ หรือว่าเป็นของคนอื่นกันแน่? เพียงแค่ฉันหยิบยืมมาใช้?”