บทที่ 579 ความสุขและภัยพิบัติ

บทที่ 580 ความสุขและภัยพิบัติ

“ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งที่คอ ท้อง และหน้าอก ฉันเคยเห็นอวัยวะภายในที่ถูกควักออกมา หัวของฉันเคยถูกบิดไปด้านหลัง…” เกาหมิ่งนั่งอยู่บนระเบียงสะพาน มือสั่นเทา มีดเชือดหมูของคนขายเนื้อตกอยู่ข้างๆ แต่เขาก็ไม่ได้เก็บขึ้นมา

“ความสิ้นหวังแบบไหน เรื่องราวแบบไหนกัน ที่ผลักดันให้ฉันต้องทำถึงขนาดนี้ แม้จะต้องตายไปหลายครั้ง? มันคือเรื่องอะไรกันแน่!”

“มันคือโชคชะตาหรือเปล่า?”

“ลืมไปแล้ว ทำไมส่วนที่สำคัญที่สุดถึงได้ลืมไป!”

“ฉันออกมาจากฝันร้ายนั้นได้อย่างไร? ฉันออกมาจากเมืองที่ชื่อฮั่นไห่ได้อย่างไร! เมืองนั้นอยู่ที่ไหน? มันอยู่ในใจฉันหรือเปล่า? ฉันต้องควักหัวใจตัวเองออกมาดูหรือเปล่า?”