บทที่ 565 เธอคือของขวัญจากโชคชะตา

บทที่ 566 เธอคือของขวัญจากโชคชะตา

“ไม่เคยมีบริษัทยาอมตะ ไม่เคยมีผู้ทดสอบ และไม่เคยมีไป๋เซียวที่คลุ้มคลั่งตามหาลูก ทุกสิ่งล้วนเป็นภาพลวงตาในความฝัน มีเพียงฉันที่อยู่ในเมืองเจ๋อเมิ่งเท่านั้นที่เป็นของจริง” ขณะที่ไป๋เซียวพูดคำเหล่านี้ เกาหมิ่งรู้สึกใจสั่นเป็นระลอก สมองของเขาปวดตุบๆ เลือดทั่วร่างไหลเวียนเร็วขึ้น

เทียนแดงละลาย ตัวอักษร “喜” (ความสุข) บนผนังเริ่มเลือนราง ความสุขที่อัดแน่นอยู่ในห้อง ทั้งผนัง ตู้เสื้อผ้า และเตียงนอน พุ่งเข้าหาเกาหมิ่ง กลายเป็นเส้นด้ายสีแดงบางๆ พันรอบตัวเขา

“ข้าคือเย่หลาง เข้าสู่ดินแดนไร้กังวล กลับสู่ทะเลแห่งมายาที่แท้จริง”