บทที่ 553 ถล่มเมืองนี้ทิ้งเสีย

บทที่ 554 ถล่มเมืองนี้ทิ้งเสีย

รอยยิ้มพริ้มพราย ดวงตางดงามดั่งหยาดน้ำค้าง หญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านโปร่งนั้นงดงามจนน่าเหลือเชื่อ รอยยิ้มของนางราวกับจะกระชากวิญญาณของผู้คนให้หลุดลอยไปได้

ทว่าเกาหมิ่งในตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมความงามของหญิงสาว ดวงตาของเขามองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น ผ่านม่านบางและผ้าคลุมเหล่านั้น เกาหมิ่งมองเห็นร่างปลาขนาดมหึมาที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง

เมื่อหญิงสาวขยับกายเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้น ร่างปลาที่อยู่เบื้องล่างก็พลิกตัว ทำให้ม่านทั้งหมดสะบัดไหวราวกับเกลียวคลื่น ราวกับจะฉุดกระชากเกาหมิ่งให้จมลงสู่ห้วงน้ำลึก