บทที่ 544 ลาตัวสีดำ

บทที่ 545 ลาตัวสีดำ

เกาหมิ่งไม่เชื่อเสียงที่ดังออกมาจากโม่หิน แต่เขาก็ไม่คิดจะเชื่อใจลาตัวหนึ่งเช่นกัน

เขารีบพุ่งเข้าไปในห้องด้านใน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยเข้าปะทะจมูก หนังของหมู สุนัข วัว และแกะถูกถลกออกมาทั้งตัวและตากไว้ใกล้หน้าต่าง อาจเป็นเพราะตากของพวกนี้ไว้เป็นเวลานานหลายปี หยดเลือดที่ไหลซึมลงมาจากขนสัตว์จึงหยดลงบนพื้นจนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ ซึ่งก็นับเป็นหลักฐานอีกรูปแบบหนึ่งของคำว่า "น้ำหยดลงหิน หินยังกร่อน"

"อาศัยอยู่ในที่แบบนี้งั้นหรือ?"

เกาหมิ่งเอามือปิดจมูกและปาก กลิ่นเหม็นนั้นรุนแรงจนทำให้เขาน้ำตาไหล เขาหรี่ตามองไปที่พื้นอิฐ เห็นเชือกและสายหนังสำหรับมัดสัตว์วางอยู่ มีหลายขนาดและปรับระดับได้