บทที่ 504 พ่อแม่ที่คลุ้มคลั่ง

บทที่ 505 พ่อแม่ที่คลุ้มคลั่ง

เมื่อปิดประตูห้อง 2002 ตะเกียงน้ำมันในมือของเกาหมิ่งก็กลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว เปลวไฟริบหรี่เต้นระริกอยู่ในขวดแก้วราวกับนกที่สูญเสียอิสรภาพ กำลังบีบคั้นเลือดเนื้อสุดท้ายของตัวเองเพื่อส่งเสียงร้อง

รองเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้ แมลงคลานเข้าไปในรอยแยก เงาของเกาหมิ่งที่บิดเบี้ยวค่อยๆ สะท้อนอยู่บนผนังที่สีลอก

เขาถือตะเกียงน้ำมันเดินไปตามทางเดิน ร่างที่ทอดยาวราวกับกำลังเต้นรำในแสงไฟ บูชาเทพเจ้าที่ไม่รู้จัก

สุดทางเดินคือห้องของเขา—2009 หมายเลขห้องบนบานประตูเหมือนปีพิเศษบางปี ตัวอักษรสีดำสนิทประทับอยู่บนหน้าประวัติศาสตร์ เมื่อพลิกผ่านไป ก็คือฝุ่นผงแห่งโชคชะตาของผู้คนนับไม่ถ้วน