บทที่ 501 th

第502章 祝福

「ฮัดชิ้ว！」สวีเต๋ออีจามออกมาหนึ่งครั้ง เขาถูมือไปมาแล้วเดินไปยืนข้างเกาหมิ่ง เพื่อให้เกาหมิ่งช่วยบังลมให้ 「หนาวเกินไปแล้ว เรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ」

「เกรงว่าข้างในบ้านก็อาจจะไม่ปลอดภัยเหมือนกัน」 ในทุกฝันร้ายมักจะมีสิ่งแปลกประหลาดที่แตกต่างกันออกไป ครั้งนี้เกาหมิ่งถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว

โดยไม่ลังเล เกาหมิ่งบอกสิ่งที่เขาค้นพบให้ไป๋หวงฟัง ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางชั้นสี่

「สิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่นดูเหมือนกำลังพยายามหาทางเข้ามาในตัวตึก คำเตือนของเจ้าของบ้านไม่น่าจะมีเจตนาร้าย」 ตั้งแต่เกาหมิ่งพบว่าตุ๊กตาหิมะหายไป เขาก็มองหิมะรอบตัวด้วยความรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกต่อไป 「เราจะกลับเข้าไปกันเลยไหม？」