กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 485 นี่คือธรรมเนียมของเรา
พนักงานสาวเอียงคอจ้องมองชุดตัวเลขนั้น แววตาของเธอดูแจ่มใสขึ้นมาทันตาเห็น น้ำเสียงที่เคยอ่อนแรงก็กลับมามีชีวิตชีวา
เธอแกล้งกระแอมไอหนึ่งครั้ง ก่อนจะผลักโทรศัพท์ของเกาหมิ่งไปด้านข้าง "ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่ามาสัมภาษณ์งาน?"
เธอไล่สายตามองเกาหมิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเหลือบไปเห็นกระเป๋าใส่แมวที่เขาสะพายอยู่ "เหมือนจังเลยนะ เจ้าของร้านเราก็เคยเลี้ยงแมวตัวหนึ่งเหมือนกัน"
"เจ้าของร้านพวกคุณชอบเลี้ยงแมวด้วยเหรอครับ?"