บทที่ 474 ความจริงนั้นไร้เหตุผลยิ่งกว่าฝันร้ายของฉัน

บทที่ 475 ความจริงนั้นไร้เหตุผลยิ่งกว่าฝันร้ายของฉัน

ครอบครัวของครูสอนยูโดอาศัยอยู่ในเขตชานเมืองห่างไกล พวกเขามีบ้านหลังใหญ่โตและสภาพแวดล้อมโดยรอบก็ร่มรื่นน่าอยู่ ทว่ากลับเงียบเหงาไร้ผู้คน

ในช่วงแรก ครอบครัวนี้ต่างรุมรักและเอ็นดูเกาเหมียวเป็นอย่างดี แต่เมื่อเกาเหมียวเริ่มโตขึ้น ภรรยาของครูสอนยูโดก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ร่างกายของเกาเหมียวมักจะมีบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ปรากฏอยู่เสมอ อีกทั้งเด็กน้อยยังกลายเป็นคนเก็บตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับลูกแมวที่ขวัญเสีย เพียงแค่ได้ยินเสียงดังจากภายนอกนิดหน่อยก็แสดงอาการตื่นตระหนกและหวาดกลัว