บทที่ 466 ดูเหมือนฉันจะมีพรสวรรค์ในการเล่นเกมสยองขวัญ

บทที่ 467 ดูเหมือนฉันจะมีพรสวรรค์ในการเล่นเกมสยองขวัญ

“พรุ่งนี้ฉันคงต้องกลับไปทำงานแล้วสินะ” เกาหมิ่งไล่ดูข้อมูลจำนวนมหาศาลในคอมพิวเตอร์แล้วก็ถอนหายใจ เขาไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองเหมาะกับการเป็นครู ในสภาพจิตใจตอนนี้ เขากังวลเหลือเกินว่าจะเผลอสอนจนนักเรียนสติแตกไปเสียก่อน

“นอกจากเป็นครูแล้ว ฉันยังทำอะไรได้อีกบ้าง? จำได้ว่าในฝันร้ายนั่นฉันไม่ใช่ครู บางทีการได้ทำงานที่เหมือนกับในฝันร้าย อาจจะช่วยให้ฉันนึกอะไรออกบ้างก็ได้” หลังจากตื่นขึ้นมา ยิ่งได้พบเจอผู้คนในโลกความเป็นจริงมากขึ้นเท่าไหร่ เกาหมิ่งก็ยิ่งรู้สึกว่าความทรงจำจากฝันร้ายนั้นห่างไกลออกไปทุกที เขากลัวเหลือเกินว่าสักวันหนึ่งเขาจะลืมเลือนฝันร้ายนั้นไปจนหมดสิ้น