บทที่ 464 ผู้ป่วยทั้งสิบสามคน

บทที่ 465 ผู้ป่วยทั้งสิบสามคน

แสงสนธยาดั่งเปลวเพลิง แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์กำลังมอดไหม้อย่างเต็มที่ เกาหมิ่งจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหลงใหล เขาไม่ได้เห็นภาพเช่นนี้มานานมากแล้ว ในความทรงจำของเขา ท้องฟ้ามักถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกที่มืดมัว ทุกสิ่งทุกอย่างดูเทาหม่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท พยาบาลสาวหลิงหลิงจึงกลับมาพร้อมกับเอกสารรับรองและกระเป๋าเป้สีดำใบหนึ่ง “ดำเนินการเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ คนที่ฝ่ายพัสดุยืนกรานจะให้คุณไปเซ็นชื่อด้วยตัวเอง ฉันเลยด่าพวกเขากลับไปชุดใหญ่เลย”