บทที่ 462 นี่ก็เพื่อช่วยให้คุณฟื้นตัวไงล่ะ

บทที่ 463 นี่ก็เพื่อช่วยให้คุณฟื้นตัวไงล่ะ

ผู้ป่วยที่ลุกจากเตียงไม่ได้ กับเด็กน้อยที่ไม่มีใครเหลียวแล ทั้งสองคนที่ดูเหมือนจะไม่มีทางมาบรรจบกันได้ กลับพบภาษาที่ใช้ร่วมกันได้เพราะ "บ้านเฮี้ยน"

เกาหมิ่งที่นอนอยู่บนเตียงไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงหลุดปากพูดคำว่า "บ้านเฮี้ยน" ออกมา ทั้งที่บ้านตัวต่อที่เด็กน้อยกำลังต่ออยู่นั้นมีสีสันสดใสและดูสวยงามออกปานนั้น

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองเกาหมิ่งเป็นครั้งแรก ราวกับความลับของตัวเองถูกล่วงรู้เข้าให้แล้ว เขามีท่าทีลนลานเล็กน้อยแต่ก็แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น