บทที่ 446 ไปด้วย!

บทที่ 447 ไปด้วย!

“คุณอาครับ ดูเหมือนคุณจะสนใจพวกเราเป็นพิเศษเลยนะครับ” นักเรียนที่สวมแว่นตาคนหนึ่งพูดด้วยท่าทางสุขุมและมีมารยาท เขาคิดว่าเกาหมิ่งไม่เหมือนพวกอาชญากรโรคจิตที่หลบหนีคดี แต่ก็ดูไม่ใช่คนดีอะไรนัก

“พวกเธอจำชื่อเด็กคนที่ไม่ได้มาด้วยได้ไหม?” เกาหมิ่งไม่ได้แต่งตัวเหมือนเจ้าหน้าที่สำนักงานสืบสวนที่สวมเครื่องแบบเหล่านั้น ตอนนี้เขามีท่าทางเหมือนนักสืบเอกชนที่กำลังช่วยตำรวจทำงานมากกว่า

“ร่างกายของเกาหมิ่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ เขาไม่เคยร่วมกิจกรรมกับพวกเราเลย” นักเรียนหญิงแถวที่สองตอบคำถามของเกาหมิ่ง “เขาเป็นคนดูแลมุมหนังสือในห้องเรียน ปกติชอบนั่งอ่านหนังสือคนเดียวค่ะ”